از ۱۹۸۷ که اصطلاح “توسعه پایدار” در سازمان ملل متحد مطرح شد، صنعت و نقش آن بر توسعه اقتصادی، اجتماعی و محیطزیست، محور مباحث این نهاد بینالمللی و سایر نهادهای سیاستگذاری و سیاست پژوهی مرتبط با این حوزه بوده است. هماکنون در راستای نیل به اهداف توسعه پایدار یک نوع وفاق جمعی بین سیاستگذاران به وجود آمده است. این اجماع به این نکته اشاره دارد که دولت و فعالان غیردولتی در جهت رسیدن به اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی خود، لازم است تا همگرایی و برنامه صنعتی ویژهای داشته باشند. با این نگاه، پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه شریف از بدو تأسیس خود در سال ۱۳۸۷، یکی از حوزههای فعالیتی اصلی خود را به صنعت و توسعه پایدار اختصاص داده است. با توجه به ظرفیتها و پتانسیلهای موجود در پژوهشکده، این محور به دنبال پیادهسازی جدیدترین روشهای سیاستگذاری صنعتی با رویکرد اتکا به منابع و ظرفیتهای منطقهای و ملی است. از این رو، حوزه عملکردی دفتر صنعت و توسعه پایدار، وسعت قابل توجهی دارد و از سطوح کلان سیاستگذاری تا سطح خرد و شرکتها را در بر میگیرد.مطابق با این هدف، چهار برنامه برای دفتر صنعت و توسعه پایدار تعریف شده است. آب و توسعه، مدرسه توسعه پایدار، توسعه اکوسیستم نوآوری در ایران (تانا) و توسعه امور زیرساختی برنامههای این حوزه هستند. هر یک از این برنامهها در حوزههای مشخصی از صنعت و توسعه پایدار ورود کردهاند بهطوریکه برنامه آب و توسعه، اصلاح سیاستگذاری آب را با تمرکز بر ابعاد مختلف حکمرانی آن دنبال میکند. مدرسه توسعه پایدار به تقویت و ارتقای دانش، مهارت و نگرش نهادها و فعالان توسعه پایدار، میپردازد. گسترش سرمایهگذاری در زیرساختها و ارائه خدمات عمومی از طریق مشارکت بخش خصوصی، هدف برنامه توسعه امور زیرساختی است و درنهایت برنامه تانا در قالب اندیشههایی همچون نظام نوآوری منطقهای، مزیتگرایی هوشمند و نظام نوآوری بخشی به دنبال توسعه پایدار و نوآورانه فعالیتهای صنعتی در کشور است.لازم به ذکر است که هر یک از برنامههای دفتر صنعت و توسعه پایدار متناسب با هدف بنیادین خود، در طی سالیان اخیر پروژهها و فعالیتهای مختلفی را انجام دادهاند که توضیحات آنها در صفحه هر یک از برنامهها در این سایت آمده است.
مراکز وابسته
Can Prosperity bePurchased? An Analysis of Local Development as a Dynamic Community-Based Process in Iran
abstract
Sixty years of oil-driven development in Iranian communities have led to significant improvements in basic living standards. In spite of these achievements, a more nuanced examination reveals that many developments have occurred through an approach known in the literature as ‘isomorphic mimicry’. This approach tends to emphasize formal aspects of development at the expense of genuine functionality. Although substantial achievements have been made, this approach—exacerbated by the influx of oil-based easy money—has undermined local agency and weakened social structures essential for collective problem-solving, ultimately impeding long-term prosperity. This study employs in-depth interviews and discussions with 54 key practitioners and experts who support this new paradigm to explore their perspectives on the evolving approach to development. Findings indicate that community-based development promotes a participatory process that nurtures a sense of agency and strengthens community bonds, enabling local populations to effectively address their challenges through community-based organizations. By moving beyond the formal dimensions of development, this research aims to identify and analyze these underlying concepts crucial for resource-based economies, thereby contributing to a more sophisticated understanding of development theory. Our findings prioritize community-based dynamics of development over merely purchasing superficial symptoms of prosperity.