از دیدگاه نظری، رابطه بین دولت و بخش انرژی، یکی از موضوعات کلاسیک و اصلی مورد بحث در حوزه‌های فلسفه و اقتصاد سیاسی و همین‌طور سیاستگذاری عمومی است. حاکمیت کشورهای مختلف در راستای تأمین منفعت عمومی در حوزه انرژی برای بهبود شرایط حکمرانی انرژی خود دو رویکرد مختلف را دنبال کرده‌اند. رویکرد اول، تغییرات شکلی و ساختاری را راه حلی برای حل کل مشکلات حکمرانی انرژی می داند . رویکرد دوم، معتقد است که تغییرات لازم باید به صورت یکپارچه و عمیق در بخش‌های مختلف ساختارها، برنامه‌ها، اهداف، پارادایم‌ها، کارکردها و ابزارهای سیاستی ایجاد شود. در همین راستا، ساختارها باید بر مبنای پارادایم‌ها و اهداف سیاستی ایجاد شود، از سوی دیگر ساختارها باید دارای ابزارهای سیاستی مناسب جهت اعمال نقش خود در نظام حکمرانی باشند. دفتر انرژی پژوهشکده سیاستگذاری، رویکرد دوم را برگزیده و تدوین سیاست‌های ایجابی با قید قابلیت اجرایی شدن در فضای حکمرانی حوزه انرژی کشور و تلاش جهت به ثمر نشستن این سیاست‌ها، مأموریت اصلی این گروه تعیین شده است.